In mijn jeugd heeft deze spreuk de mindset van de gehele na-oorlogse generatie gewijzigd. Na een traumatische periode van geweld en de bevrijding (met geweld) daarvan, kwam een tijd van opbouw en opnieuw proberen samen te leven.
Dit nooit meer!
Iedereen was het er over eens. Hoe meer bekend werd over de verschrikkingen die in Europa hadden plaatsgevonden in de 5 jaren nazi-bewind. Hoe afschuwelijker de foto’s en bewijzen van menselijk leed en wat mensen elkaar blijkbaar konden aandoen. Hoe vastberadener en overtuigender klonk deze uitroep binnen Europa.
Een oorlog-vrije generatie
Geboren op 23 januari 1948 groeide ik op in welvaart en vrijheid. Over de oorlog werd nauwelijks gesproken. “Alle hens aan dek”, was het devies. De herbouw en nieuwbouw voor de baby-boom eiste alle aandacht en energie op. De jeugd, waaronder ikzelf, kon zich uitleven in studeren, in experimenteren en ideeën te bedenken om het leven beter te maken en ons te richten op de toekomst.
Vrijheid, samenwerken, creativiteit, studeren, het was allemaal mogelijk. De muziek ontwikkelde zich in allerlei richtingen en er was geen grens of enige beperking of censuur.
Eén grens bleef
In het oosten van Europa bleken de meningen anders te liggen dan in het westen. Zo erg zelfs, dat er een zwaar bewaakte muur werd gebouwd op de grens en prikkeldraad van noord naar zuid. De ‘koude’ oorlog deed zijn intrede. De geallieerden. die gezamenlijk hadden gevochten tegen het nazi-regime, kwamen midden in Berlijn bij elkaar. Ze vierden de overwinning, tekenden de vrede en gingen daarna elk hun eigen weg.
Het ‘IJzeren Gordijn’ scheidde families in Duitsland. Beide delen van Duitsland ontwikkelden zich totaal verschillend. Tot onvrede van velen en zeker de internationale gemeenschap. Voortdurende besprekingen brachten oost en west jarenlang nauwelijks tot elkaar. Laat staan tot samenwerking.
Dit heeft tot 9 november 1989 geduurd. Na een tumultueuze periode was de politieke eenwording van Duitsland en feit en werd de ‘Koude Oorlog’ als beëindigd verklaard.
Verenigde Naties
Oorlogen waren nog lang niet uit de wereld, maar in Europa groeide een hele generatie op in vrede, vrijheid en onbegrensde mogelijkheden. De politiek moest/moet ‘het wiel nog uitvinden’ hoe zij hun beloften aan de kiezers waar konden/kunnen maken. De Verenigde Naties – opgericht 24 oktober 1945- probeert -voortdurend nog- alle bevolkingsgroepen en samenlevingen op één lijn te krijgen/houden op alle gebieden van het menszijn. Hoe door middel van regelgeving rekening gehouden kan worden met de wensen van individuen en volkeren en vooral de vrede te bewerkstelligen en bewaken.
Veiligheidsraad
Het lijkt er op dat de Veiligheidsraad niet in staat is als overlegorgaan van de grote mogendheden en de overige leden van de Algemene Vergadering op te treden. Er wordt echter naarstig gezocht naar mogelijkheden om de Veiligheidsraad, waarin toch door vele strijdende partijen resoluties worden ingediend waarin zij vragen om veroordeling van handelingen van anderen.
Conclusie
Ik ben er -net als Rutger Bregman- absoluut van overtuigd dat ‘De meeste mensen deugen’. Dat het hoog tijd wordt dat ‘Moraliteit’ weer ‘hoog in het vaandel’ komt. Dat handhaving van Internationale wetten en het Oorlogsrecht hoog op de agenda van iedere politicus, rechtsgeleerde, wetenschapper, militair, zakenman, kiezende burger komt. Kortom alle personen -die in staat zouden moeten zijn de huidige situatie in de wereld te beïnvloeden- zouden hieraan moeten meewerken.
Zodat de internationale wetgeving weer in staat zal zijn alle samenlevingen op de wereld in goede banen te leiden. Misdaden weer kunnen worden bestraft en kwetsbaren kunnen worden beschermd.
Als Braccaedomos, zou ik na een leven zonder geweld, willen sterven zonder een Derde Wereldoorlog te zien ontstaan. Alle creatieve energie, alle beschikbare middelen, alle financiële mogelijkheden, al het denkvermogen, alle arbeid en alle wilskracht van alle aanwezigen op deze aarde zou dan moeten worden ingezet om -zo lang als dit fysiek mogelijk is- de planeet waarop wij zijn geëvolueerd, in zo’n toestand te houden dat het huidige biologische leven kan gedijen.
Aanbevelingen
Ieder goedwillende, denkende mens zou aandacht moeten hebben voor het voortbestaan van het leven op aarde. Niet denken:”Daar kunnen we toch niets aan doen!” Maar zich uitspreken voor goede initiatieven. Geweld en machtswellust veroordelen en dit alles ook uitspreken en uitdragen, zodat duidelijk wordt dat “De meeste mensen deugen.”
Alle aandacht zou moeten worden gericht op de gevaren, die het voortbestaan van het leven op aarde bedreigen. Het besef moet doorbreken, dat in een biotoop alles met elkaar samenhangt. Alle factoren die hierop van invloed zijn en de evenwichten kunnen verstoren moeten worden onderzocht en erkend. Deze kunnen dan gezamenlijk zo mogelijk worden bestreden.
De mens is niet voor niets geëvolueerd tot Homo Sapiens (‘wijze mens’), maar zal deze ‘wijsheid’ ook moeten benutten om verder te evolueren tot Homo Eligens (‘kiezende mens’).
Met het uiteindelijke doel aan te komen in het stadium van Homo Harmonicus. Dus… gaat erkennen dat menselijk welzijn onlosmakelijk verbonden is met de gezondheid van ecosystemen. En de economie, techniek en cultuur zo organiseert dat de leefruimte van andere soorten wordt beschermd in plaats van uitgeput.
Bovenstaande is ontstaan na een leven lang streven naar vrede en verwondering over de destructieve houding van medemensen. Mijn. vurige hoop is dat mij, nog tijdens dit leven, het uitbreken van een Derde Wereldoorlog bespaard blijft. Veel liever zie ik dat zo snel mogelijk ‘Make love, not war!’ eindelijk weer wereldwijd wordt omarmd.
