Inzetten van kernwapens is het definitieve einde!
In de jaren tachtig liep het debat over kernwapens hoog op. Er waren massale protesten tegen de komst van kruisraketten, honderdduizenden mensen gingen de straat op. En nu? Het debat is nagenoeg verstomd.
Gek eigenlijk, je kunt niet zeggen dat er niks aan de hand is.
Poetin dreigt met een kernoorlog,
Iran wordt aangevallen omdat het misschien een atoombom aan het maken is,
voor het eerst sinds decennia neemt het aantal kernwapens in de wereld niet af, en de Nederlands regering spreekt de intentie uit om actief deel te nemen aan nucleaire afschrikking in Europees verband.
Dat is nieuw. Het tij kentert. Leidt het tot ophef en rumoer? Nada, niente. Het blijft muisstil.
Er zijn zo veel kernwapens in de wereld dat de mens zichzelf (en al het andere leven op aarde) kan vernietigen.
Kan de mens zichzelf ook redden? Peter Buijs is ervan overtuigd dat het moet en kan. Hij is bedrijfsarts in ruste en ijvert sinds zijn pensioen onvermoeibaar voor een kernwapenvrije wereld. Klik op onderstaande link voor het hele artikel.
Kernwapens-zijn-geen-taboe-meer-waar-blijft-de-ophef
Het kán nog steeds!
Reagan en Gorbachev zijn in 1985 aan de praat geraakt. Het was voor hen onvermijdelijk, maar tegen hun zin, om mekaar te ontmoeten in Reykjavík, in ’85 en daarna. Zij bleken goed met elkaar overweg te kunnen. Zij hebben de quote de wereld ingestuurd:
“A nuclear war can never be won. And should therefore never be fought.”
Zij hebben een ontwapening in gang gezet van 70.000 naar 12.000. Dat is een enorme prestatie.
Daarom kan niemand zeggen dat het niet kan.’
zie ook: 45-jaar-geleden-verscheen-een-docu-die-insloeg-als-een-bom-nu-is-die-actueler-dan-ooit
Dit vraagstuk gaat ons allemaal aan.
Of je nou links of rechts bent,
50 plus, 50 min,
man, vrouw, homo, hetero,
}noem het maar op:
we zijn allemaal de sjaak.
Je kan kernwapens van veel beschuldigen,
maar niet dat ze discrimineren.
Dat doen ze niet.
Helemaal niet.
We zijn dan allemaal de sjaak.