Sunzi (ca. 544 v.Chr .- ca. 494 v.Chr.), is een tijdgenoot van Confucius. Hij wordt zo goed beschreven in een essay van Gareth Southwell e-book in de online Bibliotheek, dat ik deze graag aan het woord laat om de betekenis èn de woorden van deze ‘krijgsheer en wijgeer’ in deze rubriek naar voren te brengen:
Citaat: ‘Winnen zonder vechten is het beste.’
Titel: De kunst van de oorlogvoering
Sunzi, ook wel Sun Tzu genoemd, was een generaal in de ’tijd van de strijdende staten’, toen China verdronk in chaos en bloedvergieten omdat elke staat naar heerschappij over de andere streefde. Net als de Tao te ching (blz. 11) is De kunst van de oorlogvoering geschreven overeenkomstig de principes van het taoïsme: elke handeling moet bedoeld zijn om het tao (‘de weg’) te volgen, want dat verzekert dat de handelende persoon in overeenstemming is met de natuur en het heelal. Het boek stelt dat de beste vorm van handelen ‘niet-handelen’ is (een soort ego-loos ‘doen zonder te doen’). De grootste overwinning behaalt iemand dan ook zonder te
vechten. Dat is geen betekenisloze paradox, maar een praktische toepassing
van wijsgerige en spirituele principes. Dat blijkt als we denken aan een leraar die de orde in een leslokaal moet handhaven, Wie doet dat het beste? Iemand die alleen straffen en standjes uitdeelt of iemand die een omgeving schept waarin zulke methoden onnodig zijn omdat de leerlingen zich niet tot wangedrag laten verleiden?
De laatste natuurlijk. De grootste militaire strateeg of krijger is dan ook degene die zijn doelen bereikt met de minste inzet van energie, tijd en hulpmiddelen, met andere woorden: door vreedzame middelen (slimme diplomatie, spionage, enzovoort).
Daarbij gaan we er natuurlijk van uit dat de militaire strateeg een rationeel iemand is die voordelen van de vrede onderkent. De kunst van de oorlogvoering is niet besteed aan een bloeddorstige maniak die alleen uit is op ‘dood of glorie’. Net als de Italiaanse staatsman Niccolò Machiavelli (blz.77) vond Sunzi de oorlogvoering een kostbare bezigheid voor zowel de overwinnaar als de verliezer. Oorlog is het laatste redmiddel en moet absoluut noodzakelijk zijn. De overwinning moet vaststaan of het conflict moet absoluut onvermijdelijk zijn. Het is dan ook paradoxaal dat het
centrale, onderliggende principe van de oorlogvoering de liefde tot vrede en voorspoed is, die soms met een oorlog verdedigd moeten worden.
Braccaedomos:
In het kader van mijn gesprekken met ‘filosofen van gewicht’ is dit essay niet te overtreffen. De woorden van Sunzi geven zo overduidelijk de totale onzin en nutteloosheid aan van de huidige oorlogen. De blauw gemaakte zinnen geven precies weer waar ik het 100% mee eens ben in mijn zoektocht naar de oorzaak van de huidige impasse in het streven naar vrede. Hierin zijn we -na de Tweede Wereldoorlog- helaas sinds februari 2022 terecht gekomen.
Ik zou graag wensen, dat de ‘kemphanen’ van 2025 deze teksten eens zouden lezen.
Wordt vervolgd