Jason Duchin
durft benoemen wat werkelijk gebeurt.
Ik ben een Jood. Ik woonde in Israël. Ik heb daar gestudeerd. Ik geloofde in zijn belofte.
Er is een morele breuk in het hart van het Israëlische leiderschap, een breuk die zo diep is dat het hervormt hoe een hele generatie niet alleen Israël begrijpt, maar ook Joden en gerechtigheid zelf. Wat we zien is menselijke verwoesting op een schaal die de moraliteit tart. Een miljoen mensen ontheemden in Libanon 2 miljoen mensen in Gaza. Minstens 75.000 mensen afgeslacht.Gaza, een van de dichtstbevolkte plekken op aarde, is gereduceerd tot iets onherkenbaars. Kijk naar de foto’s. Israël heeft de rechtvaardige impuls genomen om wraak te nemen na de aanval van Hamas in oktober en is bezerk geworden. Ze hebben van een geografie een slachthuis gemaakt. Hele buurten gewist. Families begraven onder puin. Kinderen vernietigd. As en bot. Een geschiedenis. Infrastructure verbrijzeld tot het punt waar overleven zelf een dagelijkse onderhandeling is. Dit is niet het streven naar vrede. Dit is de poging om een volk te wissen. Genocide.
Verruiming van de militaire actie naar Libanon, de dorps idioot Trump in een avontuur van sloop in Iran. Bommen en wapens en bloed. Een bedwelmende brouwsel van christelijk en zionistisch nationalisme. Een theologie van verlichting die doorgevoerd wordt onder het licht van een vlammend zwaard.
De morele ironie van dit alles is dat de wereld ongemakelijk verteerd wordt. Het Joodse volk draagt een geschiedenis die wordt gekenmerkt door vervolging, verplaatsing en onvoorstelbaar geweld. Die geschiedenis is niet abstract. Herinneringen aan een bloedbad. Trauma. Een holocaust. De basis van waarom Israël bestaat. En met dat buitengewone gewicht van de geschiedenis om te zien dat beleid en acties die resulteren in de poging tot uitroeiing van de Palestijnse bevolking, de geest scheurt in zijn brute hypocris Palestijnen gevangen zonder basisrechten, zonder water, voedsel, gezondheid, mobiliteit. Wat betekent het om de herinnering aan onderdrukking mee te dragen en dan te leiden over een systeem dat de dood en diep lijden en verplaatsing van miljoenen anderen toebrengt. Wat doet dat feit met de herinnering aan het joodse volk?
Palestijnen hebben onder andere regels geleefd dan hun joodse buren. Apartheid is het enige woord dat past bij wat ze al decennia hebben doorstaan. En na de gruwelijke aanval op Israël in 2023 heeft Israël nu een heel volk bestempeld als Hamas. Kinderen, moeders, vaders. Allemaal als terroristen. De wraak is verbluffend.
De wereld kijkt toe. Vooral jonge mensen. Vooral in de Verenigde Staten. En de meesten zijn ziek. Ze keren zich af van Israël omdat ze in realtime de gevolgen bekijken van macht die zonder terughoudendheid wordt uitgeoefend. En ze trekken de conclusie dat Israël geleid wordt door krijgsmokers en tirannen. Er is een goede reden dat zovelen eisen dat we stoppen met het verzenden van wapens en bommen naar een groep nationalisten die een natie van bloedlust opbouwen.
Er gebeurt iets anders diep verontrustend, kritiek op het Israëlische regeringsbeleid wordt nu ingestort in beschuldigingen van antisemitisme. Die conflatie is giftig. Het sluit het debat af. Wist verantwoordelijkheid. Het maakt identiteit als wapen. En het verzwakt uiteindelijk de strijd tegen het werkelijke antisemitisme. Je kunt je diep inzetten voor de Joodse veiligheid, voor de Joodse gemeenschap en geschiedenis, en nog steeds boos zijn over wat er in zijn naam wordt gedaan.
En verontwaardiging is de meest eerlijke uitdrukking van deze slagerij. Want als Israël een toekomst wil hebben die niet wordt gedefinieerd door een eeuwigdurende conflict, kan het niet gebouwd worden op de onbepaalde onderwerping of verwoesting van een ander volk. Dat is geen veiligheid. Dat is een cyclus van geweld en moord. Dit is een perversie van de originele belofte van Israël. Zwijgen is lafheid en medeplichtigheid.
Hier wordt ik in bewondering stil van.