De welbevinden van een volk ligt soms in handen van één man( /vrouw, hoewel dat veel minder voorkomt). Autocraten en dictators roepen zichzelf vaak uit tot ‘machtigste’. Dit gaat meestal gepaard met het om zich heen verzamelen van vrienden en gelijkgestemden en onderdrukken en monddood maken van politieke tegenstanders.
Dit noopte mij tot de volgende prompt: Een aarde waarop de zichzelf de machtigste noemende wordt geïsoleerd en ontketend is een tikkende tijdbom.
Deze werd door Nightcafé omgewerkt tot: A powerful, megalomaniacal figure is isolated on a barren, desolate planet, surrounded by cracked, desolate terrain under a blood-red sky. They are a ticking time bomb, radiating an aura of volatile energy. The scene is rendered in a grim, dystopian concept art style, with stark lighting and a desaturated color palette, evoking the works of H.R. Giger and Zdzisław Beksiński, emphasizing unease and impending doom with dramatic chiaroscuro.
Deze plaat symboliseert dus de onzekere situatie, waarin de politiek in de wereld van nu verkeert. Vooral omdat het autocratische leiders of dictators betreft, die beschikken over het kernwapenarsenaal.
Tikkende tijdbom
Een samenleving functioneert binnen de kaders, die zij zichzelf heeft opgelegd. De omgang met elkaar, het samenleven met en helpen van elkaar en hoe zij zich tegen van buiten komend gevaar beschermen. Dit lijdt onvermijdelijk tot afspraken over wat men wel en wat men niet doet. Ongeschreven en in wetten vastgelegd. Zo ontstaat een moraal kompas.
Immoreel
Als iemand zich niet aan deze afspraken houdt wordt dit immoreel gevonden. Indruisend tegen het gedrag dat wordt verwacht en algemeen geaccepteerd. Overtreders worden ter verantwoording geroepen, gestraft of buitengesloten.
Normen en waarden
In de hedendaagse samenlevingen worden de ‘normen en waarden’ niet meer als vanzelfsprekend door iedereen geldig bevonden. De ‘grenzen tussen wat mag en niet mag’ worden in de opvoeding vaak door schade en schande duidelijk. Ná de opvoeding worden ze -in de praktijk- opgezocht. De samenleving test dit d.m.v. wetgeving en rechtspraak.
Moreel kompas
Ieder mens heeft-normaal gesproken- in zijn/haar opvoeding een moreel kompas ontwikkeld ‘wat kan en niet kan’, ‘wat mag en wat niet mag’. Helaas wordt dit door velen geïnterpreteerd als: ‘wat niet verboden is, is toegestaan’ en ‘alleen wat wettelijk verboden is illegaal, wat niet per wet is verboden mag dus’.
‘Slimme’ zakenlieden en uitbuiters
Dit heeft geleid tot een moraal, die alles goedkeurt wat niet verboden is, zonder toetsing aan het morele kompas, dat in de opvoeding is aangeleerd en verfijnd. Zo zijn exorbitante bonussen ontstaan, rijkdommen vergaard en complete volkeren uitgebuit. Ook al ‘voelt’ bijna iedereen bij toetsing aan het morele kompas dat dit niet goed/correct is.
De Tien Geboden
Al sinds mensenheugnis worden morele lessen van generatie tot generatie doorgegeven. Ook de religies speelden hier op in met ondermeer de 10 geboden. Als je heden ten dage vraagt welke dit zijn, is het niet meer vanzelfsprekend dat ze in één adem worden opgesomd. Daarnaast blijken nu ook ‘geciviliseerde, democratische’ landen in hun geweld niet terug te deinzen om onschuldige burgers te treffen en hulpverleners en artsen te vermoorden.
Geweldsspiraal
Dit heeft zich de afgelopen jaren voortdurend verhard omdat er nauwelijks politiek tegengas wordt gegeven. Dat er geen onaanvaardbaar meer wordt uitgesproken. Dat niet eensgezind wordt veroordeeld dat het Oorlogsrecht en de Rechten van de Mens worden geschonden. Door het wegkijken, niet expliciet benoemen dat er zeer ernstige oorlogsmisdaden worden begaan, wordt eigenlijk stilzwijgend de geweldsspiraal in de huidige oorlogen verplaatst van krijgshandelingen tussen legers naar het op grote schaal ontregelen van gemeenschappen en verwoesten van infrastructuur.
Erkennen en Handhaven
Nagenoeg alle landen hebben bijna 80 jaar geleden afspraken gemaakt om een Derde Wereldoorlog te vermijden. De Universele Verklaring van de Rechten bieden een houvast om hierop te handhaven en het Oorlogsrecht beschermt hen, die niet aan de strijd deelnemen.
Erkennen is niet genoeg. Ze respecteren en er naar handelen moet vanzelfsprekend zijn. Dit is absoluut noodzakelijk om het huidige onmenselijke geweld in de wereld terug te dringen.